Ze wilde het zo graag. Een dip dye. Of zoals ze het zelf noemt: een hair dip. Zo’n staart die voor de helft blauw is geverfd. Ik vond er van alles van. ‘Leuk’ kwam daarin niet voor. Na een jaar vragen, smeken en zeuren was het afgelopen donderdag zo ver. Ik stelde voor de punt van haar staart blauw te laten maken. Dat wilde ze niet. De hele staart moest blauw. De hele staart werd blauw.

Kracht
Met opgeheven hoofd loopt ze vrijdagochtend het schoolplein op. Haar blauwe staart bungelt er vrolijk op los. Vriendinnen komen naar haar toe. Gegiechel en vreemde vingertjes voelen aan haar staart. Ik verplaats mij in haar schoenen, meevoelen lukt me niet. Haar kracht, haar zelfverzekerdheid. Geen haar op mijn hoofd dat ik dit vroeger had gedaan.

Zoektocht
Zij wel. De trots spat van haar af. En trots vult mijn hart. Het afgelopen jaar was niet makkelijk voor haar. Er waren teleurstellingen, keer op keer. Kwade woorden, door onbegrip en onmacht. Tranen zijn gevloeid, bij haar en bij ons. Het was een zoektocht. Een puzzel waarbij steeds een stukje ontbrak. Maar man, wat heeft ze hard gewerkt. En wat is ze goed uit de strijd gekomen. Nu loopt ze met een rechte rug en blauwe staart.

Deze meid komt er wel.
Deze meid is er al.