Hé spetter, heb je even? Vandaag tien jaar; daar sta ik wel even bij stil, hoor.

Tien jaar geleden was je er ineens. Stormachtig, onverwacht en vol overgave. Ik had niet verwacht nog eens zo verrast te worden, als toen je mijn wereld op z’n kop zetten. Ik had het mis.

Ik dacht voorbereid te zijn. Onze eerste nacht in het ziekenhuis heeft mijn hand zonder onderbreking bij jou in je bedje gelegen. Loslaten was geen optie. Deze band, sterker dan wat dan ook. Ik had geen idee.

M’n emoties nemen het structureel van mij over, als het over jou gaat. Rationeel als ik ben; m’n verstand is kansloos op zulke momenten. Zoals Alice in het konijnenhol Wonderland in tuimelde, kom ik ook steeds in een wereld terecht waar alles anders is.

Jouw wereld. Je blijft verrassen. Alsof jouw pad zich op een overtreffende trap bevindt. Je leeft, leert, lacht, vecht, treurt en zeurt maximaal. Als ik denk dat ik je een beetje begrijp, doe je het net weer anders. Als ik denk dat je rechts zal gaan, ga je links. Als ik denk dat je zal vallen, blijf je staan. Als ik denk dat je zal blijven staan, val je.

Denken dat ik je naar rechts kan sturen is een illusie. Net als voorkomen dat je valt.

Maar het mooie is; dat hoeft ook niet. Weet ik nu, tien jaar later. Je hebt mij daar namelijk niet voor nodig. Want ik begrijp je misschien niet, ik weet wel: jij bent zo verdomd goed gelukt. Wat je ook wilt, nu en straks, je gaat het allemaal voor elkaar krijgen. Want jij bent jij.

Je bent niet zoals je rest (hoe graag je ook wilt, soms). Je houdt van tutten en shoppen. En van voetballen met de jongens. Je bent geen meisje-meisje, je bent geen jongens-meisje. Je bent de prachtige, unieke jij. Authentiek. En dan ben je ook nog eens verrekte slim, leergierig en inlevend.

Dus wie ben ik om te denken dat ik jou naar rechts kan sturen?

Natuurlijk heb je ook andere kanten. Die jij niet leuk vindt. Als je het niet overziet, word je onzeker en druk. Soms is het zo druk in je hoofd, dat je niet meer weet hoe je het rustig krijgt. Maar tjonge, wat leer je dat toch goed. Wat leer jij jezelf goed kennen.

En wat leer ik veel, dankzij jou. Je leert mij dat het leven ook mild en gekleurd kan zijn. Wat onvoorwaardelijke liefde is, oprechte aandacht en vertrouwen te hebben in de ander.

Als jij naar rechts wilt, ga.

We botsen soms hard. Met een klap slaat de deur dicht en stormt één van ons naar boven. Om een paar minuten later weer naar beneden te komen. Maar het mooie is: elke keer dat we botsen, versterkt het onze band. Omdat het kan: we mogen van onszelf botsen. Jij leert mij dat jezelf zijn, écht jezelf zijn, het allermooiste is dat er is.

Van alle dingen die je kunt zijn, is jezelf toch echt het mooist.

Jij vindt dat soms moeilijk, jezelf zijn. Je kan gek worden van je nukken, grillen en onzekerheid. Ik hou juist van je nukken, grillen en onzekerheid. Het zijn je krachten waarmee jij het gaat maken. Je vastberadenheid, oog voor detail, gevoel voor rechtvaardigheid, creativiteit, gevoeligheid en dan ben je ook nog eens serieus slim. Straks ga jij dat allemaal bundelen en staat me daar toch een dijk van een vrouw!

Tot die tijd ga ik niets anders doen alles wat jij stom vindt aan jezelf omarmen. Stormachtig, onverwacht en vol overgave. Ik kom naast je staan op je overtreffende trap en laat je zien, voelen en ervaren dat ik jou echt te gek vind. Oké, niet altijd misschien, maar als dichtgeslagen deur weer open gaat, zul je het zien in m’n blik. Je bent te gek.

xxx mama

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly