Via Twitter werd ik gementioned in een oproep van VROUW.nl. VROUW.nl, afgeleide van Vrouw Magazine, de zaterdagbijlage van de Telegraaf. De oproep luidde: “Voor VROUW.nl zoeken we stoere vrouwen met een goede pen, die opiniestukken willen schrijven over maatschappelijke en actuele thema’s. Vol goede moed stuurde ik een bericht naar Merel, de vrouw achter deze tweet. Ik vind mijzelf namelijk wel een stoere vrouw met een goede pen en wil graag schrijven over maatschappelijke thema’s. Na een leuk Twittercontact vroeg ze mij wat ideeën te mailen. Dat deed ik.

Uitverkoop-hysterie
Na wikken en wegen besloot ik een stukje te schrijven over de gekte die uitverkoop heet. Een maatschappelijk thema (wij stervelingen, levend in een consumptiemaatschappij), relevant (zeker voor vrouwen) gezien alle schreeuwende reclames these days. Ik verpakte mijn groeiende weerstand tegen de uitverkoop-hysterie in mooie zinnen (dat stukje kun je trouwens hier lezen) en binnen mum van tijd had ik mijn stuk voor Merel klaar.

Jort
Vol trots, maar vooral blij dat ik eindelijk weer eens wat voor mijzelf had geschreven, mailde ik Merel mijn stukje proza. Een enthousiaste reactie volgde: lof over het feit dat ik al iets had geschreven en ook over mijn schrijfstijl. Minpuntje was, zo schreef ze, dat het niet bij haar medium past. Het kon in een willekeurig vrouwenblad staan. Of ik niet iets  wilde schrijven over Jort Kelder afgelopen week bij Jinek?

Blaten over Boef
Even liet ik haar mail bezinken. Merel had gelijk: mijn stuk was universeel. Maar shit, weer gewoon wat leuks schrijven vond ik wel erg tof. De aflevering van Jinek had ik inmiddels teruggekeken en Jort, tja, daar vond ik eigenlijk niet zoveel van. Of beter gezegd: ik vond er het ene van, maar ook het andere. Ik probeerde het op papier te krijgen, maar een echt opiniestuk werd het niet. Al schrijvende bedacht ik me: ik moet dit helemaal niet doen. Ik ben geen mens met een sterke opinie, met een gepeperde mening. Sterker nog, ik word gek van al die mensen met een gepeperde mening. Mensen die te pas en te onpas lopen te blaten en ergens iets van vinden. Over rapper Boef, over Melanie Trump, over roken. Mensen die zich niet laten hinderen door enige vorm van kennis, door een gevoel van empathie of het mooie fenomeen hoor-wederhoor.

Veer in derrière
Terwijl ik Merel bedankte voor haar snelle reactie en aangaf dat ik hoogstwaarschijnlijk niet bij VROUW.nl pas, stak ik zachtjes een fluweelzachte veer in mijn eigen reet. Ik heb geen gepeperde mening. Ik ben geen snelle denker. Mij moet je niet in je team hebben bij een debat of discussie. Ik overdenk, ik wik, ik weeg, ik analyseer. Een glas is half vol en hij is half leeg. Een medaille heeft altijd twee kanten. En dat is helemaal prima. Sterker nog, dat is top. Ik zou willen dat meer mensen zo zijn. Maar dat is natuurlijk slechts mijn bescheiden mening.