Dromerig keek hij voor zich uit. In het veel te warme zwembad. Met z’n lange broek, longsleeve en voeten in van die ouderwetse plastic waterschoenen. Eindelijk het moment waar we allemaal naar verlangden: afzwemmen. Weg met de zwembandjes, het eeuwige mee moeten zwemmen en angst bij de rand van een sloot. Maar vooral: eindelijk de vrijheid om met grote zus te duiken, ravotten en spelen. Spannend vond ‘ie het niet. Wel een beetje gek. Vol goede moed sprong hij met kleren het water in. Als een potlood. Duiken door het gat ging moeiteloos. Vol trots kreeg hij na een half uur zijn diploma van meester Olaf.

Ons cadeautje
Dat was twee dagen geleden. Vandaag is zijn laatste dag als kleuter. Weemoedig fietsen we vanmorgen naar school. Ik vooral, eigenlijk. Het besef dat deze tijd niet meer terugkomt raakt. Anderhalf jaar geleden kon hij niet wachten om naar school te gaan. Dat was vijf jaar geleden wel anders. Toen wilde hij mijn buik niet uit. Met twee weken verlenging werd hij gehaald. Als de dood was ik die dag. Of alles goed zou gaan, ik het goed zou doen, we de juiste beslissing hadden genomen. Een stuitbevalling is niet niks. ‘Het gaat je lukken’, zei de arts. ‘Is ‘ie goed?’ was het eerste dat ik snikkend vroeg. Hij was goed en het was goed gegaan. We vertrokken ’s morgens vroeg met lege Maxi-Cosi naar het ziekenhuis. En met een gevulde Maxi-Cosi reden we begin van de middag terug naar huis. Alsof we een pakketje hadden opgehaald. Een cadeautje. Zo voelde het toen en zo voelt het nu nog: ons cadeautje. Voor het geluk geboren, weten we inmiddels.

Karakter
In ons gezin van drie was je meer dan welkom. En ook nu is het altijd fijn als je er bent. Je bent gezellig, grappig en altijd vrolijk. Heel sociaal en oog voor detail. Een scherm is aan jou niet besteed. Je bent het liefst bezig. Net als je vader. Je bent snel tevreden en het leven is voor jou niet ingewikkeld. Het geluk lacht je toe, maar jouw eigen aandeel daarin is ook niet gering. Dat besef je niet, nog niet. Je bent misschien nog niet goed in al die dingen die je nu al op school moet doen, maar aan je karakter zal het nooit liggen. Daarmee kom je er wel.

Groep 3
Je laatste dag als kleuter gaat vast aan jou voorbij. Dat je naar groep 3 gaat, doet je niet zoveel. Mij wel, want ik weet wat je te wachten staat. Stilzitten, mond houden, werkjes maken. Dingen die jij moeilijk gaat vinden. En eigenlijk wil ik dat het leven voor je blijft zoals het nu is: ongecompliceerd en vrolijk. Wie weet gaat het ook wel zo zijn voor je. Ga je gewoon mee in de slipstream. Vind je het allemaal wel best. En dat is alleen maar heel goed jongen. Blijf het geluk toelachen. Dan kom je er wel. Ik vind je geweldig en ben stapelgek op je, kleine boef.