Ik weet van mijzelf: op de (voor veel andere moeders) gangbare momenten blijven bij mij vaak de emoties uit. Eerste tandje dat doorkomt? Mooi, snel de rest zodat de kleine kan mee-eten met de pot. Voor het eerst naar de crèche? Daaaaag schat, veel plezier vandaag. Naar de kleuterschool? Goh, het lijkt hier wel een crèche, boeien. Maar wat ik nu toch meemaak: GROEP DRIE.

Dochterlief is deze week begonnen. En sinds maandag ga ik van verbazing naar verrukking, van lach naar traan. Mijn kleine stuiterbal kon niet wachten dit weekend. Huppelend en zingend ging ze maandagochtend in haar nieuwe jurk naar school. Gewapend met roze etui en elastomap. Ze scharrelde vrolijk rond op het schoolplein, op zoek naar vriendjes en vriendinnetjes. Na enige verwarring (is het nou groep 3a of 3b?) vonden we haar klaslokaal. Toen gebeurde het: mijn kleine blije stuiterbal sloeg in een fractie van een seconde dicht en wist niet waar ze het zoeken moest. Letterlijk. Want waar is die leuke kring van stoeltjes met namen erop? Waarom zijn de muren hier zo kaal? Waar is het speelgoed? Terwijl zij dapper op zoek ging naar haar tafeltje, greep de emotie ook mij bij de keel. En die is niet meer weggegaan. Terwijl ik, mijn tranen in bedwang houdend, tegen juf zei dat het wel echt een ding is, keek ik neer op het tengere ruggetje van mijn kleine meid. Stoer zittend tussen twee klasgenootjes, bijna vooraan in de klas, stijf van de zenuwen en tegelijkertijd bruisend van energie. Vol mixed emotions begonnen wij beiden onze dag.

Mijn geluk was groot toen ik aan het eind van de dag mijn kleine stuiterbal aantrof op de bso. Wat had ze het leuk gehad, vertelde ze. Weg waren de onzekerheden en angsten van de ochtend. De wendbaarheid van een kind is toch echt een groot iets. Na die eerste maandag komt er elke dag iets nieuws voorbij. Dinsdagavond vertelde ze over een rekensommetje. Nu beken ik: ik heb niet zoveel met cijfertjes. Met schrijven en woordjes daarentegen des te meer. Toen ze op woensdag trots de pengreep liet zien, maakte mijn hart een sprongetje. Kleine vingertjes die zo mooi een pen vasthouden! Ook op school zelf zijn de dingen anders: spelen op het grote plein, niet naar de wc als juf iets uitlegt, zonder juf naar buiten komen aan het eind van de schooldag, niet meer vrij spelen (maar dat vind ik helemaal niet erg hoor mam, nu gaat de dag tenminste lekker snel), veegdienst aan het eind van de dag.

Er verandert meer. Op de eenvoudige vraag of ze even haar speelgoed wil opruimen, krijg ik een normale ‘ja hoor’. Haar mooie blonde haartjes mag ik rustig kammen, zonder gekrijs of gemopper. Ze luistert met volle aandacht naar een lang verhaal van opa. En niet één keer is ze deze week naar beneden gekomen om te zeggen dat ze niet kan slapen.

Ik observeer het met liefde, geniet ervan met volle teugen en denk: de kleuter is nu echt uit mijn meisje. Een hele grote stap in haar ontwikkeling met daarin de bijna onzichtbare veranderingen die het ontroerend en onvergetelijk maken. Zeker nu ik er een verhaaltje over heb geschreven.